BEN BENİM VE BENİMLEYİM!

Ben geniş bir ailede ve küçük ama sıcak bir çevrede büyüdüm.  Çocukluğuma dair hatırladığım her şey pembe ve bulutsu.

Bana öğretilenler ve gösterilenler bugüne kadar yaşadığım her şey, hayatıma giren herkes; kişiliğimin, bakış açımın şekillenmesine yardım etti. Şu ana kadar yaşadığım hiçbir şeyin pişmanlığını duymadım çünkü hepsinin bana kattığı şeyler oldu. Bu tevekkülü büyüdüğüm çevreden öğrendim. O çevre büyük bir ev’di. Çalışkan olmak, üretmek, karşılık beklemeden bir şeyleri yapmak, saygı duymak ve her şeyden öte insana değer vermek, idealizm, görev önemliydi benim büyüdüğüm çevrede. O çevre kibardı, o çevre neşeliydi, o çevre birbirini severdi. Bunun yanında o ev çok sıkıntılar da, üzüntüler de,  acılar da, kayıplar da gördü.  Hem de zamansız ve beklenmedik şekilde.  Ama üstesinden geldi.  O ev her şeye rağmen devam et’i gösterdi, görevini yap eve dön’ü söyledi.

 Büyümek beraberinde bu çevrenin dışındaki çevreyi de görmeyi getirdi. Her şey bu bahçeli evdeki gibi değildi. Entrika vardı, çıkar vardı, yalan dolan vardı. İnsanlar saygısızdı, kabaydı, acımasızdı, vefasızdı.  Çok duvara çarptım, yenildim, düştüm, zorlandım ama yine çıktım ve yoluma devam ettim. Bunlarla karşılaşacağım ve karşılaşmaya da devam edeceğim. Biliyorum.  Çünkü bana bu öğretildi. “Kimseyi kırma”, “Kibar ol.”, “Ne olursa olsun saygısızlık etme.”, “Kimsenin hakkını yeme.”,  “ Hep güler yüzlü ol.”, “ Çalışkan ol.” gibi sözler bazen işe yaramıyor gibi gelip beni kızdırsa da sonunda bana çok şey kattı ve katmaya devam ediyor.

  Her şeyden öte bana verilen değerlerin en büyük miras olduğunu düşünüyorum ve bu değerleri hep koruyacağımı ve bu bakışla hareket edeceğimi biliyorum çünkü bu miras bana büyüklerimden kaldı  ve bu değerleri bana katanlar için devam ettireceğim.  Çocuklarıma da, değdiğim kişilere de vereceğim.  Statüler değişir,  kazançlar değişir, moda akımlar, kişiler de…  İnsanlar hayata karşı duruşları ve ürettiği değerlerle var olmaya devam ederler.  Önemli olan insan olma değerimizi unutmadan bir şeyler yapabilmek. Değerler okullarda ya da benzeri kurumlarda bir ders edasıyla verilmeye çalışılsa da; hayatın içinde var olduğu, yaşatıldığı ve model olunduğu takdirde kalıcı olur.   Bence her şeyden öte; çocuklarımıza da bunu göstermeliyiz, her ne kadar son dönemde globalleşen, iş odaklı dünyamızda unutulan bir durum olsa da.

Ben önce “insan” olma rolümü kullanmak istiyorum; ya siz?