Ben ve Ötekiler

Kendimi çok sorguladığım bir dönemden geçiyorum. aslında kendimi sorguladığım an'lar çoktur. Kendimi çok sorguladığımı düşündüğüm zamanlar da yok değildir ve "bırak, ne yaşıyorsan yaşa" dediğim zamanlar. yaptığım her hareketin ya da attığım her adımın ya da sarfettiğim her sözün nasılını, nedenini düşünmek zaman zaman çok yorucu gelir bana.
Kendimi var ettiğim alana baktığımda, çevremdekilerin mutlu olması, kendilerini iyi hissetmeleri üzerinden var olan bir alan yaratmışım. dolayısıyla kendi içinden geleni yakalamak ve öyle davranmak sıkışıp kalmış içimde. Buna da alışmışım aslında, böyle olmayı kabul etmişim, bununla yaşamayı da.Çünkü diğeri alışılan ben'e çok da uymayan bir durum bu ya da insanların alıştığı bu değil. Beklemeden vermeyi seviyorum ama bazen üzerimde büyük bir yük hissediyorum, zaman zaman altından kalkamayacağım bir yük. Ama var olduğum alanı da kaybetmek istemiyorum. Ne büyük bir çelişki bu. Yaş da etkili mi bilmiyorum. Kendime dönüp baktığımda kendimi ne kadar duyurduğumu, içimdekileri ne kadar çıkarabildiğimi düşünüyorum. Anlıyorum ki ben buyum, insanlar için bir şeyler yapmak,onların mutlu olduğunu görmek ben'im bir parçam. Bana göre bu "sevgi" ve sevmeyi göstermenin bir yolu. Ama gün gelipte daha az vermek istediğimde "sen böyle değildin "e dönmek üzücü. İnsanlar için birşeyler yapmayı sevdiğim kadar yorulduğum zamanlarda bana geri dönen bir bukalemun sanki.
Ben, gerçekten sevecen bir ortamda, karşısındakini mutlu etmeyi seven, karşılıksız hala veren, özverili bir anne babayla büyüdüm. Bize karşılık beklemeden insanları mutlu etmeyi en önemlisi insanları sevmeyi öğrettiler. İhtiyaç duyulduğunda destek vermeyi, paylaşmayı gösterdiler. İnsanların mutluluğuyla mutlu olmayı, geniş bir yürek yaratmayı da. Belki de bir anne babanın çocuklarına verebileceği en önemli meziyetleri. Üstelik bu meziyetlerin bazen insanlar tarafından hor kullanılabileceğini, yanlış yönlendirilebileceğini düşünmeden.
Bazen onlar kadar özverili olabilecek miyim ya da çocuklarıma böyle bir ortam sunabilecek miyim diye düşünmeden edemiyorum. Çünkü yorucu bir tarafı da var. Ben de, belki son dönemde en çok unuttuğumuz,kendimize daldığımız, sadece kendi istek ve ihtiyaçlarımızı ön plana alıp karşımızdakilerin ne yaşadığının farkına varamadığımız bu yeni dünyada ailemin verebildiği bu meziyetleri çocuklarıma verebilecek miyim acaba? Annem babam kadar ben de çocuklarımı bu kadar sevebilecek miyim? Bana sundukları her şey için onlara minnetarım,en önemlisi ne olduğumdan çok "ben" olduğum için sundukları sevgi adına. Bir anne babanın çocuklarına verebileceği en önemli miras olan"karşılıksız sevgi"yi verdikleri ve vermeye devam ettikleri için.