Ben de çocukken çok hayal kurar, bu hayallerimin içinde saatlerce vakit geçirirdim. Büyümek, kendi kontrolünü eline almak, istediğin gibi akıp gitmek yaşamda ne büyük şeylerdi, o zaman ki çocuk gözümle. Hayal kurmaya bayılır, kendime vakit de ayırırdım ve belki de en sevdiğim mesailerimden biriydi bu zaman dilimi. Hayallerle düşündüm, hayallerle kurguladım yaşamımı ve hayallerle bir yere geldim. Hayal kurarken kafamda resimlediğim şeylerin duygularını da o an olmuşcasına yaşardım. Ama hayallerimde canlandıramadığım en önemli duygunun "annelik" olduğunu sonradan kavradım. Meğerse yaşamadan hissedilemeyen en canlı ve yoğun, üzerine doğru dürüst hayal kurulamayan duygulardan biriymiş, olunca anladım. Bana hep "olunca anlarsın" sözünü sarfedenlere kızardım. Ancak bütün günün yoğunluğundan sonra eve gidipte 2 güzel yüzle karşılaşınca yaşamın ne kadar güzel ve yaşanılası olduğunu o zaman anlıyorum ve o gülen iki güzel yüzle yeniden canlanıyorum. Kendimi iyi hissetmemi sağlayan ve hayata bağlayan bir duygu. Sevmek ve sevilmenin en saf ve temiz hali. Anlıyorum ki, hayatta şu ana kadar yaptığım en güzel iki şey: Emre ve Ece.... ve kendimi takdir ediyorum. Yaşam bizi nerelere götürür bilemem ama onları mutlu birer birey yetiştirmek şimdi ki en büyük hayalim. O gülen yüzlerini kaybetmemeleri dileğiyle................
1 yorum:
canım kızım,gerçekten seni tebrik ediyorum.Seni ve onlara karşı gösterdiğin ilgiyi izledikce çok iyi bir anne olduğunu gözlüyorum.Ama şunu asla unutma ki hayatta hep çok iyi şeyler yaptın.Benim melek kızım,gösterdiğin bu emeğin mutlaka karşılığı olacak.Seni çook öpüyor ve sana çook teşekkür ediyorum.Hep mutlu olman dileğimle
Yorum Gönder