Hayatıma Değip Geçenler

 Kendince güzel bir çocukluk geçirdim, güzel anılar biriktirdim. Bu yaşantılarım bugün beni ben yapan anılara dönüştü. Yetişkin olarak, geçmişe bakıyorum ve gelecekle köprü kurmaya çalışıyorum. Geçmişi bırakıp sadece geleceğe odaklanmak mümkün mü bilmiyorum. 

Ben anılarımı kaybetmek istemeyen bir insanım.  Anılara dönüp bakmak, yaşadıklarımızı gözden geçirmek, zaman zaman bu anılarla gülmek, zaman zaman ağlamak ya da düşünmek bana iyi gelen şeylerden biri. Ancak kısa süre içinde yaşamımda yeri olan, yakın kayıplar yaşadım. Bu nedenle bu sıralar yaşadığım bu durum, beni anılarıma ve geçmişime daha bir yoğun götürdü. Geçmişimi sakladığım anılarım silikleşmeye başladı sanki. Sanki geçmişim bu kayıplarımla daha da bir benden uzaklaşmaya başladı. 

O geçmişi ben yaşadım, hayatımdaki insanlarla renklendim, çeşitlendim, ben oldum. Hepsinin beni ben yapan, beni etkileyen, bana dokunan tarafları oldu ve bugüne geldim. Şimdi hayatımdan geçip giden bu insanlarla hayat kitabımın sayfaları yavaş yavaş azalıyor ve bu beni hüzünlendiriyor. Hani okumaktan zevk aldığınız kitap bitmesin istersiniz ya, devam etsin; işte öyle bir şey!

Yaşanmışlığın olduğu, paylaşımın olduğu, beraberliğin olduğu, hayatımın içindeki yapı taşlarını uzaklara göndermek çok zor geliyor. 

Kitabın sonuna ulaşmayı engelleyemem ama hayatıma giren önemli, ailemin parçası olan bu insanları hep iyi halleri ve güzellikleri ile hatırlayacağım. Beni duyduklarını umarak, hayatımda oldukları, bana bir şekilde değdikleri için onlara bir teşekkür borçlu olduğumu düşünüyorum. 

Sizleri anılarımda ve kalbimde hep yaşatacağım.  Anlatacağım, aktaracağım. Düşüncelerimizde, duygularımızda bağımız hep devam edecek.